In de column geven experts binnen de branche hun mening over een actueel probleem. U, als digitale bezoeker, heeft de mogelijkheid hierop te reageren.

(zie button onderaan)

Dick Stomphorst (foto rechts), van huis uit parketlegger, en Gerard Vocking, woningstoffeerder, gingen een aantal jaren geleden een samenwerking aan om elkaars assortiment aan te vullen.
In 2005 is hun samenwerking weer beëindigd.

Tekort aan leggers funest voor vloerenbranche.

Het valt niet mee om heden ten dage een goede stoffeerder of parketlegger te vinden. Zij die wat in hun mars hebben beginnen voor zichzelf, maar ook de mindere goden zien vanwege het leggerstekort voor zichzelf een lucratieve handel in een zelfstandig bedrijf weggelegd.

De problemen zijn divers en complex. Door het tekort aan leggers is men binnen de branche al snel tevreden als men überhaupt personeel kan krijgen. Kwaliteit komt daardoor vaak noodgedwongen op een tweede plaats te staan. Echte allrounders die allerlei soorten vloerbedekking kunnen leggen vind je tegenwoordig niet snel meer. De leggers en stoffeerders gaan door tijdgebrek slordig te werk. Jagen en snel afleveren is het credo. Er heerst grote stress en men heeft het veel te druk. Zaken als randafwerking en de finishing touch schieten er hierdoor maar al te vaak bij in. Werd vroeger bij de consument nog netjes de afval opgeruimd, tegenwoordig blijft deze regelmatig met een rommeltje in de betreffende kamer achter. Een eigen container is te duur en men heeft er trouwens toch geen tijd voor.

Via een certificaat zou binnen de woninginrichtings- en parketbranche het kaf van het koren gescheiden kunnen worden. Maar daarvoor moet wel eerst het nijpend tekort aan leggers worden opgelost. Zolang dat niet het geval is komen de sjoemelaars er mee weg. Dat mag echter geen excuus zijn, want door een toename van klachten snijd je uiteindelijk jezelf in de vingers. Organisaties en brancheverenigingen zouden een positieve bijdrage kunnen en moeten leveren. Het beroep van legger en stoffeerder heeft wellicht te lijden onder een slecht imago; ‘slecht voor je knieën, voor je rug, enzovoorts’. Promotie en het vergroten van waardering voor het beroep zijn daarom een vereiste. Dit moet bij de betreffende scholingsinstanties beginnen en daarna verder ondersteund worden door de brancheverenigingen. Ook voor ons detaillisten en dus opdrachtgevers ligt een belangrijke taak en verantwoordelijkheid weggelegd. Door tijdgebrek en drukte valt veelal een belangrijk stuk begeleiding weg. De legger bewandelt hierdoor vaak zijn eigen weg, zonder controle en bijsturing.

De tegenwoordig kritische consument is bereid een hoop geld op tafel te leggen voor een goed product, maar verwacht daar wel het een en ander voor terug. Als de branche hier niet aan kan voldoen, pikt deze het uiteindelijk niet meer. Dit levert de bekende klachten op, tal van claims, en uiteindelijk een slechte reputatie. Vaak vergeten we voor het gemak (ten onrechte) de ontevreden klanten die niet met hun klacht zijn teruggekomen. Daar valt weinig meer recht te zetten voor de eventueel goedwillende detaillist. Deze klant zal daarentegen wel Jan en alleman informeren hoe ontevreden hij over een bepaald bedrijf en product is. De consument zal de komende jaren meer en meer een keuze gaan maken. Bedrijven die niet aan zijn wensen kunnen voldoen hoeven niet meer op zijn klandizie te rekenen. Zonder de noodzakelijke veranderingen zal hierdoor een shake-out binnen onze branche het gevolg zijn.

Hoogachtend,

Dick Stomphorst en Gerard Vocking

Heeft u een mening over deze column?
Reageer dan a.u.b. via onderstaande button.

 

 

 

- Overzicht oudere columns -